 อยากบอกกับเธอว่า "อย่าดีกับฉันจนเกินไป" เพราะจะทำให้ฉันคิดถึงเธอ
อยากบอกเธออีกว่า "อย่าเอาใจใส่ฉันจนเกินไป" เพราะจะทำให้ฉันชอบเธอ
อยากวอนเธออีกเหมือนกันว่า "อย่าหวานกับฉันมาก เกินไป" เพราะฉันอาจจะเผลอใจรักเธอ.. และมันจะสร้างความทุกข์แก่ฉันมากมายถ้าฉันเกิดรักเธอ โดยที่ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่ได้รักฉันเลยแม้แต่นิดเดียว
ถ้าใครคนหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิตและได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตแต่ด้วยเหตุผลใดก็ตามที่ทำให้เขาไม่ สามารถอยู่กับคุณได้...อย่าได้เสียน้ำตา แต่จงดีใจที่เราได้พบกัน และเขาทำให้เรามีความสุข แม้ว่ามันจะเป็นช่วง เวลาอันสั้นมากก็ตาม เพราะ...เวลาจะเป็นเครื่องชี้บ่ง...ถ้าเขาเป็นของคุณจริง ๆ เขาจะต้องกลับมา
คุณจะรู้ตัวว่าคิดถึงใครคนหนึ่งมากๆ ก็ตอนที่คุณคิดถึงเขาแล้ว หัวใจคุณเต้นรัวถี่ขึ้น เพียงแค่เขาเอ่ยวจีทักทายคุณ ด้วยความอบอุ่นในน้ำเสียง ก็จะทำให้ประสาทของคุณซาบซ่านผ่อนคลายลงอย่างมีความสุข ถึงกระนั้นก็ตาม บางทีคุณก็ยังไม่รู้สึกตัว และยังชอบปฏิเสธว่าคุณไม่ได้ชอบเขา และคุณไม่ได้รักเขา ปรอทที่จะวัดความรักในหัวใจของคุณได้ เมื่อคุณคิดถึง ใครคนหนึ่งแทบทุกขณะจิต และเมื่อคิดถึงแล้ว ทำให้คุณมีความสุขอย่างประหลาด อยากสละความสุขส่วนตัวให้แก่คน ๆ นั้น แม้ว่าคุณจะเจ็บปวด ก็จะทนขอเพียงแต่ว่าอยากให้เขาคนนั้น มีใจรักคุณสักนิด
อย่าหันหลังให้กับความรัก ในขณะที่ความรักยืนจังก้าอยู่ต่อหน้าคุณ อย่าได้ไล่มันออกไปจากคุณ เพราะถ้าคุณทำอย่างนั้นสักวันหนึ่ง คุณจะหวนคิดขึ้นมาได้ว่า สิ่งที่คุณไล่เปิดไปนั้นแท้จริงแล้ว ครั้งหนึ่งเคยอยู่ใกล้ชิดตัวคุณนี้เอง จงให้คุณค่าแก่คนที่รักคุณ มันไม่ใช่เป็นสิ่งที่ง่ายเลยในการที่จะได้พบคนที่รักคุณจริง ๆ เพราะหัวใจที่จริงจังซื่อตรงหาไม่ได้ง่ายนัก และมีคุณค่าสูงเหลือเกิน บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราเสียใจมากที่สุดในชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่เราสูญเสียหรือผิดหวัง แต่กลายเป็นความเสี่ยงที่เราไม่กล้าเสี่ยง ถ้าคุณคิดว่ามีบางสิ่งบางอย่าง ที่จะทำให้คุณมีความสุขมาก จงมุ่งไปหามันเพราะใน จังหวะของชีวิตคนเรา เรามักจะไม่ผ่านมาบนถนนสายเดิมนี้ซ้ำอีก เวลาไม่เฝ้าคอยใคร ถ้าคุณคิดว่าคุณได้พบกับสิ่งที่ถูกต้อง และถูกใจ จงถนอมมันไว้อย่างมีคุณค่า อย่าปล่อยให้เขาหลุดลอยไป
อย่าปล่อยให้ความกลัว เข้าครอบงำและดึงเหนี่ยวคุณไว้ ไม่มีใครนอกจากคุณเท่านั้น ที่จะรู้ว่าอะไรจะทำให้คุณมีความสุขอย่างแท้จริง เมื่อถึงเวลานั้น ไม่มีใครจะมาเห็นใจคนที่ปล่อยโอกาสให้หลุดผ่านไป อย่างไม่แยแส คนเรามักจะไม่เห็นคุณค่า ความสำคัญของคนที่เรารักและใกล้ชิด กับเราจนกระทั่งพวกเขาได้จากเราไป แล้วถึงมารู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวภายหลัง เมื่อรำลึกถึงสิ่งที่เราเคยมี
ความรักเหมือนกับการเล่นเปียโน คุณต้องขึ้นต้นด้วยการเรียนรู้กฏ หลังจากนั้นคุณต้องลืมกฏเหล่านั้น เล่นดีดดิ้นกรีดกรายจากเสียงเร่าร้องของหัวใจคุณเอง จงมีความกล้าหาญที่จะรัก แม้ว่าคุณรู้อยู่เต็มอกว่าจะต้องสูญมันไปในที่สุดก็ตาม ดีกว่าที่คุณจะไม่พบความรัก เพราะคุณขี้ขลาดเกินกว่าที่จะกล้าเผชิญกับมัน
สิ่งที่ท้าทายมากที่สุดในชีวิตคนเรา คือการเสาะหาใครสักคนหนึ่งที่รู้จัก ความบกพร่องด่างพร้อยของเรา ความไม่ดีของเรา ความแตกต่างของเรา แต่เขาก็ยังรักเราอยู่อย่างสุดจิตสุดใจ...ถ้าคุณพบคนอย่างนี้ จงรักเขาให้หมดหัวใจคุณ เพราะคุณจะหาคนอย่างนี้ได้ไม่ง่ายนัก หรืออาจจะไม่พบอีกเลย ในชีวิตของคุณ.....................
บทความโดย: ศาสตราจารย์ เจริญ วรรธนะสิน |
คนรักข่าว
